Fotograaf Dirk de Herder

Mijn passie voor fotograferen is ontstaan door de ontmoetingen met Dirk de Herder (1914-2003) in de jaren ’80.

Dirk was een dichter onder de fotografen. Hij was een gevoelig portretteur die vele musici, (klein)kunstenaars en andere bekende Nederlanders voor de camera heeft gehad. Bovendien was hij een voortreffelijk waarnemer van ‘het kleine’: onbeduidende gebeurtenissen die in foto’s gevangen verrassende beelden opleveren. De Herders foto’s bekijken is als het doorbladeren van een dagboek.

In al zijn foto’s speelde het doen en laten van de mens de hoofdrol. Schoonheidsbeleving en optimisme markeren zijn vroege foto’s, terwijl in latere jaren steeds vaker de vergankelijkheidsgedachte doorklinkt. Men zou zijn fotografie kunnen vergelijken met de verhalen van Simon Carmiggelt: de genoeglijke sfeer van het alledaagse, romantisch, humoristisch en tegelijkertijd een beetje zwaarmoedig.

Dirk de Herders fotografisch oeuvre is grofweg in vier thema’s in te delen: stadsgezichten, stillevens, kunstenaarsportretten en reportages, maar men moet deze ‘etiketten’ ruim opvatten. Zowel in de stadsgezichten als in de stillevens is, ondanks de opvallende leegte in de foto’s, de aanwezigheid van de mens zichtbaar of voelbaar. Als De Herder getroffen werd door het mistige ochtendlicht of door de lichtreflecties op natte keien, fotografeerde hij ook de vroege visser in dat ochtendlicht of de benen van iemand die over de natte keien liep.

Hij heeft altijd een voorkeur gehad voor zwart-wit fotografie. Hij componeerde vooral met licht, meer dan met lijnen en vlakken. Zacht licht, waarin de contouren van mensen en objecten niet haarscherp waren, hadden zijn voorkeur. Dit veroorzaakte dikwijls een poëtische stemming in De Herders foto’s. Soms drukte hij zijn foto’s contrastrijk en zwaar af, waardoor een melancholieke, sfeer werd gecreëerd.

Bron: Ingeborg Th. Leijerzapf

Dit is i.v.m. © niet toegestaan.